Jaką zastosować izolację wodochronną do wykonania tarasu, balkonu?

W celu właściwego wykonania tarasu na gruncie lub balkonu wiszącego bardzo duże znaczenie ma dobór odpowiedniego materiału hydroizolacyjnego, który uzależniony jest od całego układu warstw danej przegrody budowlanej. Zadaniem izolacji wodoszczelnej tarasu/ balkonu jest przede wszystkim zabezpieczenie spodniej warstwy przed migracją wilgoci.

IZOHAN  balkony, tarasy

Szczególną konstrukcję stanowi taras naziemny, który powinien być posadowiony na fundamencie. Do hydroizolacji samych fundamentów należy stosować ogólnodostępne materiały umożliwiające połączenie z hydroizolacją tarasu. W tym przypadku należy pamiętać o usunięciu gruntów wysadzinowych, a także o zabezpieczeniu płyty przed zawilgoceniem na skutek podciągania kapilarnego z gruntu.
Obecnie na rynku materiałów budowlanych dostępnych jest wiele produktów przeznaczonych do hydroizolacji balkonów/ tarasów. Poniżej zostanie omówionych kilka z nich.

IZOHAN - balkony, tarasy


PAPY ZGRZEWALNE I SAMOPRZYLEPNE MEMBRANY BITUMICZNE

Do hydroizolacji międzywarstwowej oraz hydroizolacji w systemach drenażowych balkonów/tarasów doskonale sprawdzają się papy zgrzewalne i samoprzylepne. Często znajdują one zastosowanie jako hydroizolacja tarasów w odwróconym układzie warstw, gdyż mogą one pełnić rolę także paroizolacji. Materiały rolowe z dodatkiem antykorzennym przeznaczone są do zabezpieczania tarasów zielonych. W izolacjach zabudowanych najczęściej stosuje się papy podkładowe. Zastosowanie warstwy papy wierzchniego krycia jest uzasadnione w przypadku gdy ma stanowić ona hydroizolację np. pod deskami na legarach. Wówczas dla balkonów dopuszcza się użycie tylko jednej warstwy papy (wierzchniego krycia), natomiast dla tarasów konieczne jest zastosowanie dwóch warstw papy (podkładowej i wierzchniego krycia). Należy pamiętać, że w obu przypadkach pod samymi legarami powinny być położone dodatkowe paski papy.

Aplkacja drugiej warstwy mikrozaprawy uszczelniającej za pomocą pacy. Aplkacja drugiej warstwy mikrozaprawy uszczelniającej za pomocą pacy.
Wtapianie taśm uszczelniających przy przejściach pion-poziom. Wtapianie taśm uszczelniających przy przejściach pion-poziom.
Wykonanie dylatacji na tarasie. Wykonanie dylatacji na tarasie.


Do hydroizolacji balkonów/tarasów zaleca się stosować wysokomodyfikowane papy asfaltowe z mocną, niegnilną osnową z tkaniny szklanej lub włókniny poliestrowej. Podłoże betonowe pod papę musi być nośne, czyste, zagruntowane preparatem bitumicznym (najlepiej wodorozcieńczalnym).
Podstawowym wyznacznikiem wykonania prac uszczelniających przy użyciu pap zgrzewalnych jest uzyskanie wypływu masy asfaltowej o szerokości ok. 0,5–1,0 cm na całej długości zgrzewów. Miejsca na zakładach na których nie uzyskano wytopu są błędem wykonawczym, gdyż nie zapewniają szczelnego połączenia pap i stanowią potencjalne miejsce przecieku. Hydroizolacja z pap powinna być wywinięta na ścianę budynku na wysokość ok. 15 cm ponad przewidywaną warstwę wykończeniową oraz domocowana mechanicznie (np. za pomocą listwy dociskowej) i uszczelniona na górnej krawędzi. Do uszczelnienia progów drzwiowych dobrze jest stosować samoprzylepną membranę bitumiczną.

MIKROZAPRAWY USZCZELNIAJĄCE

W przypadku tarasów/balkonów z powierzchniowym odprowadzeniem wody do hydroizolacji najczęściej stosowane są dwuskładnikowe mikrozaprawy uszczelniające, do których bezpośrednio mogą być klejone okładziny ceramiczne. Związane zaprawy stosowane do uszczelnienia zespolonego muszą charakteryzować się przede wszystkim odpornością na czynniki atmosferyczne, wysoką przyczepnością do podłoża betonowego, a także zdolnością do mostkowania rys.
Podłoże betonowe pod mikrozaprawy musi być nośne, wolne od substancji antyadhezyjnych, suche lub matowo- -wilgotne. Większość producentów zaleca aby pierwsza, cienka warstwa była wcierana w podłoże za pomocą pędzla. Taki sposób aplikacji zapewnia należyte zespolenie hydroizolacji z podłożem. Po wyschnięciu powłoki, nanosi się kolejne warstwy najczęściej za pomocą pędzla, pac stalowych lub urządzeń natryskowych. Łączna grubość izolacji powinna wynosić 2–3 mm. Układanie płytek ceramicznych na ogół jest możliwe po 24 godzinach od wykonania hydroizolacji. Szczególnej uwagi wymaga zabezpieczenie elementów pionowych z powierzchnią poziomą tarasów/balkonów. Powierzchnie te różnie pracują względem siebie i naprężenia powstające pomiędzy tymi płaszczyznami koncentrują się w narożnikach. Z tego względu we wszystkich przejściach pion/poziom powinny być wtopione taśmy uszczelniające. Należy pamiętać również o zabezpieczeniu wszystkich miejsc newralgicznych takich jak: dylatacji, obróbek blacharskich, progów drzwiowych, słupków balustrady itp. Do zabezpieczania obróbek blacharskich przed korozją stosuje się mi.in żywice epoksydowe.

Powierzchnia hydroizolacjno-nawierzchniowa z żywic epoksydowych. Powierzchnia hydroizolacjno-nawierzchniowa z żywic epoksydowych.

ŻYWICE EPOKSYDOWE

Zamiast okładziny ceramicznej czy desek tarasowych do zabezpieczenia balkonu można zastosować trwałe, skuteczne i bardzo estetyczne wykończenie z żywic epoksydowych. Wykonana powłoka stanowi doskonałe rozwiązanie umożliwiające powierzchniowe odprowadzenie wody. Warstwa hydroizolacjo- -nawierzchniowa z żywic epoksydowych zastępuje w tym przypadku hydroizolację podpłytkową, zaprawę klejową i okładzinę ceramiczną.
W przypadku żywic epoksydowych bardzo ważne jest właściwe zachowanie odpowiednich proporcji żywicy do utwardzacza, a także dokładne wymieszanie obu składników. Powłokę można aplikować najczęściej za pomocą pędzla, wałka, pacy lub natryskowo. Po rozłożeniu membrany epoksydowej należy pamiętać o odpowietrzeniu za pomocą wałka okolcowanego. Szczegółowe informacje dotyczące aplikacji żywic epoksydowych podaje każdy producent w kartach technicznych. Podobnie jak w przypadku mikrozapraw uszczelniających na wszystkich przejściach pion/poziom wtapia się taśmy uszczelniające.



NAJCZĘSTSZE BŁĘDY WYKONAWCZE

Balkon/tarasy to wymagające konstrukcje, jeżeli chodzi o poprawne wykonanie. W przypadku hydroizolacji najczęstsze błędy wykonawcze to:
+odstępstwa od projektu polegające m.in. na pominięciu niektórych warstw systemu, zastosowaniu zbyt cienkiej warstwy hydroizolacji, czy nie wyprowadzeniu hydroizolacji balkonu/tarasu na płaszczyznę ściany budynku,
+ niedostateczne rozpoznanie i przygotowanie podłoża,
+ niewłaściwe uszczelnienie miejsc newralgicznych,
+ niewłaściwe przygotowanie produktu, np. niedokładne wymieszanie składników,
+ niewłaściwa aplikacja związana m.in. z nieprzestrzeganiem temperatury i wilgotności, czasu schnięcia powłoki.

Artykuł pochodzi z
Głos PSB

Czy artykuł był przydatny?

Dziękujemy. Podziel się swoją opinią.

Czy możesz zaznaczyć kim jesteś?

Dziękujemy za Twoją opinię.